Alle joaren, zu rond drei keuningen, goan we mee ‘de Moese Stappers’ uuk ies goan eten.
Der wuirt iest nog een wandelingsken gemoakt (van een goe uur) en tein schuiven we de bientjes onder toaffel.
Tot veurrig joar was da bij R-man & D-zie, moar die zender ne miêr….. allei zeuder wel natuurlijk, moar euder cafeeken ne miêr. Vrie jammer natuurlijk, twasser alted ziêr lekker en balange nie dier.
Dus zaten we mee een klein problimken, moar bij de Miel int Vissershof keunde natuurlijk uuk lekker eten (atten zons gezeet). Op zich dus giên probleem, moar toch weer wel, want de Miel zen ulp en toeverlaat ‘Sabine’ konnem nie elpen diennen dag.
Gelukkig veur ons at de Miel wa ander vollek keunen vinnen, woarveur nogmoals dank uiteroard.
Moar loat ons beginnen bij het begin. Te zevenen wierrer verzoamelen gebloazen op Stuifbeirgen. Der woarren moar liefst 12 stappers (en tein atten der nog sommigen moeten afzeggen wegens omstandigheden) en drei (twie Lutten en Rita) die wel kwamen eten, moar dus nie meestapten (de lui zoên).
Veur de wandelink zellef wierrer nie te moeilijk gedoan, we gingen richtink Boastruu veir. Doar den dijk op. En tein ergens den afslag veur dagge oan Sint-Amans zijt. Ge komt tein wel deur (in tees geval)een ziêr drassig boantjen, moar we moesten tegen ietsken noa den achten bij Miel terugzijn uiteroard.
Tein bij Miel wasset iest tijd om wa te appéritieven, terwijl we wachten op ons eten. De leuke bediende (wasset Ellen of Elke dasse noemde ??) dee direct sommige van ons wandeleirs (veurral de mannen dus) euder ert wa sneller sloan en bij dandere kwam de kerjeuseteit (de vraan uiteroard) noar boven. Ge kent da wel, vandie vroagen gellek ‘Vanwoar zijde ?’ ….Moerzeke en ‘woar weunde tein ?’ …… Ebbestraat ..’En woar tein zjuust’….. ge kent da wel
Moar uuk Marie-Madlein – van wie de vraan tein uuk weer woun weten of da soms de moeder van was…. weer ies gellek dagge da kent – was ne goe nulp veur de Miel.

Steak Portugese (veur miesverstanden te vermijn, tees es gienne fotto van bij de Miel, moar tsager toch uuk zu uit)
Ondertussen was dus de Miel nog attijd bezig ons eten kleir te moaken.
Ommet de Miel een bitjen gemakkelijker te moakken atten we besloten moar maximum uit twie dingen te kiezen.
Sommige atten aldus Steak Portugèse (wa dus in feite giennen steak es, moar taanpie hé) en dandere atten de vertrouwde Scampi’s – tein konnen we een bitje vergelijken mee de Kille uuk, uiteroard ![]()
tWas blekboar allemoal lekker, want kem niemand ure kloagen.
Watten uuk al iets lekkers veurraf gekregen en tein nog een dégustiefken noar het eten – iet van vervrozen druiven of zu iet, ik mag dannie miêr drinken, moar ze zijn dattet lekker was.
Watten uuk alle vraan apart van alle mannen te soamen gezet. Ja kwittet, het klinkt roar…. moar ge zeuttet wel begrijpen wa dak bedoel, uiteroard
…. en veur wa leut te moaken over en tweer esda nog zu plezant hé
Wemmen dus een schuun wandelingsken gemoakt, goe geten en ons gammezeerd….. wa moet ne mins nog miêr emme ?














Op de Sint-Annadries bouwden jonkheer Filips Frans Van Der Haegen, heer van Roden, en Maria de Neve, zijn echtgenote, in 1628 een kleine kapel uit dank voor de genezing van hun dochtertje. Het kind was door het Sint-Antoniusvuur aangetast.






































