Nog wa bildjes van de wandelink in de Cévennen.
Bijt teten worter a ies een glausken wijn gedronken en soms twiê uuk…. wat de gevolgen daur van zijn, da keunde hieronder zien…. of wasser tein toch iet mies mee de fotograuf zellef of dinstellink van zennen kodak
Toen we smergens wakker wieren, wazzet metiên duidelijk dammen sjans atten dawwe naur huis gingen…. want twas de niêsten kiêr dammen wakker wiêren mee slecht weer – en dazzau zuu blijven veur de ganse terugrit. Watten de veurigen nauvond van Café Larzac ons ontbijt al gat, we moesten nog juust de kaffe mauken dus zauten wom acht uur al tontbijten. Tegen kaurtjen van de negenen kwam Rachel onze pickniek bringen – gaf aun sommigen nog een afscheidszoentje 
en we vertrokken ….. in de regen en de miest…. naur huis.
We passeerden over de brug van Millau (das die fameuze hangbrug), stopten ies op nen air om te shoppen (nog wa streekproduktjes inslaun) of teten en reden zuu richting Parijs (ondertussen regen, regen en nog ies regen, soms mee bakken gelijk zuuda giên uug zag…. maur watten geepee-es dus da was giên probleem uiteraurd).
In Parijs atten wop de periferie nog efkes last van de fiele, maur da viel al bij al nog mee.
Verder richting Moes nog ies gestopt aun de lesten air veur de grens (volgens Lutgard, maur ze dwault) waurdak nog een enkeite moest invullen over ons reis in Frankrijk (en diênen vent was nog wa aunt memmen dammen mee teveel vollek op toer wauren veur nen otto en te weinig veur ne gewoêne bus…. en em dus giêns juust formulier aat).
Vannas wover de grens wauren wiêr het thuisfront verwittigd dazze ons tegen hallef tien bij R-man & D-zie konnen verwachten en zuu geschiedde…. Onze afvallers Hilda & Heleen gingen ons daur vergasten op een welkomaktje (kat iet guurd van pauldansen of zuu – kat nog speesjaul gebeld naur Heleen veur eur bunnykostuumeken aun te doen), maur daur kwam dus niet van in huis, ze wauren daur, maur da was tein uuk alles …. – veel beloven ja
Daur nog iêntje gedronken (of wauren datter miêr), sommigen slogen nog wa scampies in euder gonaden, ….. en toen wazzet tijd om afscheid te nemen, er wierter deur sommigen (bijna) nog een trauntjen gelauten…. en tein moesten we naur huis
(tot de nosten….. der zen nog fotookes komende hoopek, de berichtjes wuiren tein aungevuld)
De lesten tocht, was nog een schuun afsluitink van ons week. Veur dammen aun den tocht begonnen, brochten wiêst nog een bezoeksken aun de lieve vraa van Navacelles. Die staut midden in da dal op een heuvelken (klimmen dus !). De Sippen en Heleen wauren dienen dag 28 jaur (en giên 27 zuu azzek verkierdelijk gessemest em) en aun de voet van de lieve vraa wauren der blokskes dus ….. ja sorry Tonnie (Baurt) maure Heleen gaut diênen meind zekers een kottier nie keunen weirreken emmen.
Den tocht wier aungevat en veur ons ezelkes Navacelles verlauten atten, lieten ze nog een schuun soeveniêrken achter (as ge begrept wannek bedoel). De Gérard van de gîte gink da echter wegspoelen mee nen niêmer wautter (ofwel moest zen Nicole da doen, da zullen we noeit weten). We gingen verrom de rivier de Vis volgen en da tottin Vissec. Veur dammen halverwegen aun de Moulin de Foux kwaumen, konden ons ezelkes euder nog ies uitleven mee een paur serjeuze afdaulinkskes. Veural Poppol (nochthans in de gerenomeerde – vraug het maur aun de vraakes, zen massages zen onovertroffen – handen van de Frans) spilde weer duufdrol mee van rots naur rots te springen.
Wegens het schuune uitzicht op de Moulin (en de wautervalle) besloten we om daur onze picknik op te fretten…. we wezen nog de weg aun een plautselijk OKRA®-groepken en trokken naur ons eindbestemmink. Onderwegen konden we onze kennis van de plautselijke flora nog aunscherpen, want zatten daur een arboretum aungeleet….. langs het pad dammen aun het afwandelen wauren stonder regelmautig nen buum of ne struik en daur stond tein een plakkautje bij mee de naum en wa uitleg (allemaul int frans natuurlek).
We arriveerden in Vissec op de gruute picknickplauts aldaur, ons ezelkes wiêren uitgespannen en Rachel wiêr verwittigd dazze ons mocht kommen haulen…… we moesten immers in La Vacquerie gerauken (en da lag redelijk wa kilometers van daur).
Bruno die iên van ons buskes at meegebrocht. tGrerief wier ingelaun en der wier gelot wieder bij Rachel mocht zitten….. allei den Djo en de Frans gingen der bijzitten (diête bokken ) en de rest kon vannachter in de camionette of int busken kruipen.
Bij aunkomst aun de gîte raudde Rachel ons aun (allei veural de Frans) om de sleutels op den buitenkant van de deur te lauten zitten. Vervolgens gingen we de veurraud Leffe Blond van Café Larzac opdrinken (over de prijs zeun we maur zwijgen) en wierter uuk wa drank gauld (gezien die prijzen) veur de naubesprekink (zie verder).
Sauvonds mochten we tein ons puuten nog ies onder taufel steken…. en twas uiteraurd weer lekker…. alliên sommige vonden die wuist – Andouillette -toch nie al (ze weten zeuder nie wada goe es nau)….
In de gîte wierrer nog een klein naubesprekinksken gedaun mee wa drank bij uiteraurd en wierrer de vraug gesteld of die ezels de kol zijn diede groep bijmakander aan of es de groep op zich al steirek genoeg….. de toekomst zannet uitwijzen.
(wordt vervolgd)
Tees was de keuninginnetocht van ons week in de Cévennen. Twas nie alliên de langsten tocht, twas uuk de schuunsten… mee as orgelpunt daunkomst in Cirque de Navacelles.
Iest gingen we naur St Maurice Navacelles, da es een klein duirpken (zuas de miêste van die duirpkes daur) mee een schuun kerkhof, maur die zeirreken wauren toch een bitje raur soms. Daur es daur uuk iên of nandere azielzoeker volop bezig iên of ander kastiêlken aunt restoreren.
Vervolgens kwaumen waun de canyons van Navacelles. Iest wasser nog een spektakuleire afdaulink en tein volgde der een wandelink op de kam….. we gingen uuk ies volledig naur beneen naur de Vis (da es de rivier daur) en de Clemang dee een pogink tot zwemmen…. twauter was uuk percies aun de frisse kant , we liepen uuk nog langs de aquadukt en kwaumen naur giel wa klimmen en daulen aun ons eindpunt van den dag : de Cirque.
Vanop den beireg atten we een schuun zicht opt tduirpken en we gingen veur dafdaulink iest nog ons fruit opeten (watten van Nicole drei cavaillon-meloens meegat). Maur ons ezels vonnen da uuk percies lekker en op nen nik en en gij atter al iênen de nelft van ne meloen opgeten.
(wordt vervolgd)
We begonnen direct mee een serjeuze beklimmink (sommige vrogen euder al af, waurom welken dag mee een beklimmink begonnen…. das natuurlek om der iederiên op attent te mauken datter nie geslenterd moet wuiren, azzu nen ezel gaut tein wel maur tegen iet miêr as 4 in duur…. maur hij gau wel even rap of zelfs rapper bergop) en zoun uuk mee iên eindigen.
De rest van den dag verliep vrij ruistig : de Sippen esser wel in geslaugd om zennen vinger te pletten tussen twiê rotsen, we liepen uuk nen tijd tussen losluupende runderen…. ze liepen veir genoeg van ons, giênen paniek… en iederîen dachtal dattet kamp naubij was.
Maur wij kwaumen int gebied waurdammen de volgende dag bakkan nen volledigen dag zoun inluupen : de canyons van Navacelles en omstreken. Da zen dus vrie schuune veirgezichten, maur wel soms van die smalle padjes en nijdige beklimminkskes.
Op teinde van den dag, de leste kilometers, smeten ze daur nog een serjeuze beklimmink veur ons voeten….. mee giel wa zuchten en zwiêten zen we toch boven geraukt tot bij Nicole & heur honen – dienen enen kon zelfs kunstjes mee nen bal, hij smeet die zelf omhuug en ving die verrom op zonder dattem de grond rook – en ze vergaste ons op fris bier en Panache.
Juust daurveur wiêren nog enkele van ons opgeschrikt deur een slang – van ne kleine meter – die zich deur het gras en rotsen kronkelde.
De gîte van Nicole staut van boven op nen beireg (veel blokskes !!) en ligt op nen serjeuze afstand van de bewuunde weireld. De slaupplautsen wauren uuk orgineel… zes van ons moesten deur een nol kruipen om aun euder bedde te gerauken.
Teten was – ja kweetet twuirdt iênteunig – weer giêl lekker…. de Sippen las nog wa in de Libelle (kweste vannem ruistig taan, hij mag die uiteraurd nie veurlezen)…. en der was weer nen dag veurbij.
(wordt vervolgd)
Aungezien St. Guilhem int dal ligt en Lavagnes noverkant van dienen beireg kregen wop onzen druugen lever, direct een serjeuze beklimming te doen.
Sommige atten nog een bitje last van de veurigen dag – last va wa ? – en de ruwines op de beklimming kwaumen der tein uuk beter veur as sommige euderen iêsten fiziek. Naurdatter wa versterkende middelen – druivesuiker – wauren gepakt ging da a giel wa vlotter. We kwaumen nog verbij nen iênzaume lange beum – wavver meirek dat was, dat weetek nie goe zenne, maurk peis ne cipres – waurvan sommigen dachten dattet giênen echten was, maur een goe gekamoefleerde mast veur de vijf blokskes (ze dwaulden uiteraurd).
We passeerden uuk nog aun een kapelleken – een echt hee, giên cafeeken -, kwaumen wa ander vollek tegen en besloten onze piknik aunt te spreken, daur we den top toch nie op tijd gingen haulen.
Daurnaur onze weg vervolgd en iêns we den top over wauren wazzet nog een zachte afdaulink naur de gîte, waur we tein uuk redelijk rap wauren….. althans da dachten we.
Want dienen mins van die gîte zei tegen ons da zen huizeken al volledig bezet was…. gienen paniek…. hij gink ies naur Rachel bellen – want op ons papier stond de naum van zen gîte. As ge tein uuk wit datter in Lavagnes giên vijf huizen staun, keunde wel begrijpen da sommigen van ons toch al iets bliêker wiêren.
tProbleem was echter rap opgelost, een dikke vijfhonderd meter verder bleek der nog een gîte te zen…. en daur moesten we in feite zen – Rachel was vergeten eur papier aun te passen.
Daur aungekommen was nog niê ideriên 100% overtuigd daur de bauzinne der een bitje uitzag as een propere versie van Ma Flodder en de slaupplautsen blekbaur in een soort grot van de Flinstones wauren…… maur achteraf gezien es da allemaul best meegevallen.
Veur teten zen we nog een blokskeswandelink gaun maken – wemmen der nie veel gevonnen – en emmen nog iêntje (één dus – zonder liegen) gaun drinken in die iêste gîte….. daur wauren pas nen nest hondjes geboren – schuun zei.
Teten was weer giêl lekker en twas nen vijfgangen menu… watten uuk soep.
Nau teten emmen we daur nog een sterrenwandelink gedaun – wemmen de gruuten en de kleine beir en nog nen nuup andere sterren gezien – …. en twas daur zuu pekkedonker datte Clemang mee zen ziêr gesofiestikeerd kodaksken daur zelfs giên fotookes miêr kon trekken (wel flitsen, twas juust ne flitspaul die aun de bollen aat gezeten, e der ree giênen otto) …. veur Lieve mee eur wegwerpkodaksken was da giên probleem.
Veur dammen terug aun ons huizeken wauren wiêren sommige dames nog opgeschrikt deur iên of ander biêst da uit de struiken kwam gesprongen – maur bij nauder toezien, bleek da den Erik te zen (twas juust een wild veirreken volgens zen vraa Lut)
(wordt vervolgd)
Nadat we de heelijke geitenkaus opgegeten atten en van een verdiende nachtrust genoten aan vertrokken we naurt tstad. Twas de kuirsten tocht van de zes daugen en da was der aunt te meirreken uuk. Kuirt naur de noen wauren we den beirreg al volledig over en stonden we aun de rand vant tstad. We wauren onderweg uuk nog een groepken tegengekommen van een school uit het Brusselse – ze sprauken wel Nederlands – die daur uuk een week in de buurt zaten…. buiten euder miêsters atten ze echter giên ezels en uuk 
gien bagage bij… wa natuurlek een pak makkelekker es.
We profiteerden van naur ons middageten nog een siêstaaken taan en trokken tstad in. Daur liepen giêl wa toeristen in de strautjes en ons ezels vonnen da het tijd wiêr om wa sjow te verkuupen. Ze woun giênen stap miêr verzetten op een bepauld moment…. nieks hiellep – zatten blekbaur veural moeite mee ruusters. We emmen tein maur geprobeerd lost een ander strautjen en da gink uiteindelijk wel (en da moest wel want andere strauten wauren der bakkan niê miêr).
Aungezien ons gîte midden int tstad was, moesten ons ezels naur taflaun terug gebrocht wuiren naur de plauts waurda we geten atten. De vraan zoun de rugzakken binnendoen en de mannen zoun proberen om dezels daur te krijgen. Maur blekbaur atten ze genoeg sjow verkocht want zonder draulen ginken ze mee ons mee.
St. Guilhem le Désert es een middeleeuws uitziend stadjen da veural gekend es as punt op de route naur Compostella, der staut tein uuk een abdij en op de place de liberté stauter nen dikken plataun. De vraan keunen der uuk euder ertjen ophaulen want der zen uuk verschillende kleine winkelkes mee souvenierkes en dergelijke.
Watten ons ezels ies lauten drinken en dus vonnen wuit tuugen tijd om der uuk iênen gaun te pakken. In de schauduw van de plataun en mee dulp (wemmen eur genoeg lauten verdienen diênen achtennoen) van een bevallig negerinneken – Véron was euren naum, da es van Véronique zeize – wiêret nog vriêd plezant…. de mannen dronken der nog nen twiêden….. en de vraan gingen euder geld opdoen in de winkelkes. Nen derden konner ondanks de prijs (miêr as vijf euro veur nen hallevven lieter) veur sommige uuk nog af…..
Véron (Vive Brésil) – ons serveus – liet ons zellef ne extra perresol bringen en…….. 
da keunde wel peizen.
Twas tijd veur te gaun eten …… en kmoet toegeven dattet weer lekker was (de miêste van ons zen tein uuk – ondanks het vele wandelen- verdikt naur huis gekommen).
Sommigen gingen uuk ons ezels nog ies bezoeken, maur die emmen een serjeuze bui op eudere kop gat…. da was uuk diênigste regen dammen gezien emmen van giêl de week… tot we naur huis reen.
Sauvonds wierer nog wa gekaurt…. vonden we in nen boek een kranteknipsel (van 2003) van Rachel ….ent was volgens sommigen nie goed veur mijn ert, want ze stonter schuun op zenne (mee euren sjort aun tussen eur ezels 
)
Naudat de Frans nog twiê flessen fruitjaneuvel boven gauld at… die wons lekker lieten smauken… was onzen dag verbij en tijd veur te gaun slaupen.
Saumen mee den Djo en Erik (zen broer) attek een soort van teevee – briêdbeeld tein nog. Watten immers een raum – mee draperiekes aun, die dicht moesten blijven van de vraan – da rechtstreeks inkeek in de slaupkaumer van de dames. Dus aswen tsmens wakker wiêrren atten wal veel klank, maur giên beeld
(wordt vervolgd)
Zuas de veurige kiêren – assem mee was – was de Sippen weer bij de vroegste vogels veur op te staun. Uuk den Djo & Mich konden nie langer in euder bedje blijven. De rest van de groep ontwaukte een tetje lauter uuk. We gingen iêst in het Larcas café ons ontbijt opeten, maur watten da veel te vroeg ingepland, en daurom wasser nog volop tijd om het duirpken iês te gaun verkennen. Dafsprauk mee dezels was maur tegen kaurtjen naur den tienen. Die verkennink in tduirep verliep ietsken beter as de veurigen nauvond, tein wauren der sommigen uuk int duirpken gaun wandelen. Ze wauren amper drei strauten veir of ze wiesten annemiêr waur naurtoe…. in de lichten gauta blekbaur beter.
Rachel at eur ezels al kleir gezet, en gaf iêst nog de gebruikelijken uitleg…. maur sommigen van ons zen al veur de vefde kiêr op stap mee dezels dus die kennen da a. Dezels die we meekregen wauren Oscar (nen gruuten ezel), Balthazar, Poppol (de niênegsten grijzen) en Cézanne (da was een vriê fleer mee een belleken rond zennen nek).
We vertrokken om half twaullef den beireg op, en de bossen deur – waur menne kodak de giêst eet gegeven – naur de geitenboerderij van Yvon & Maude.
Onze iêste mikpunt was echter een gruute mast die vanop nen beireg der veur zuirgde dagge vijf blokskes at (en dus kon bellen en berichtjes versturen….. de veuruitgank zekers…. tien jaur geleen atten we zelfs giênen tellefon om mee te bellen den nelft van den tijd dammen in de cévennen wauren).
Boven op dienen beirg aungekommen atten we een geweldig uitzicht op de streek…. we konnen zelfs de ziê zien. Daurnaur volgde nog een serjeuze afdaulink naur de gîte.
Daur wauren twiê slaupzaulen…. de mannen moesten van de vraan allemaul op diên slaupen zodus….. zouter dienen nacht minder geronkt wuiren, dachten ze….. maur ze dwaulden. De gruutste ronkers zen immers Mich en Lutgard (al spreken die da tegen natuurlek).
We kregen onder andere ne lekkeren lasagne en een heerlijk dessertjen mee bessen sauvonds op ons telluur en naur nog een potjen wiezen kreupen we in onzen tram.
Allei twas beginnen donderen en bliksemmen en we zen nog mee een paur man (den Djo, de Sippen en den deezen onder andere) gaun kijken…. maur der was miêr te zien deurt slaupkaumerraum van de vraan – twas zjuust een demonstrausse pauldansen of zu-iet…. peizen we… giêl duidelek wazzet uuk nie.
(wordt vervolgd)
Den westvlaumse erik (wemmen uuk nog den erik van de buutdijk) eet veur iederîen die zou meegaun al nen nikneem bedacht. Hier es tein uuk het lestjen van diegiêne die in de mond mei zoun meegaun.
sweet little lieve
ever marching mich
nursing rita
hot cooking christine
goeroe cleman
chocolate chick hilda
out of hell heleen
stadsdichter sippen
no walking djo
doctor dizzy det
isidorus franciscus
linda lovelace lut
colman in crime erik
blog forever do
bourricot erik
(nen bourricot es nen ezel hee)
Ja het verschil mee dechte ezels es nie alted duidelek 
Van zauterdag 17 mei tot zauterdag 24 mei gaun we weer (mee ne man en vraa of 15) naur Frankrijk om daur een week rond te trekken mee dezels.
Dus daurom eter ne diêl vant gezelschap besloten om regelmautig hier op Moes, maur uuk al ies op verplautsink, wa gaun te stappen kweste van ons awa te trainen.
Ons wedervauren zeude tein uuk regelmautig hier keunen lezen.
Wandelclub 't Hoeksken :
In 2010 (bij Claire) :
