Drei micro’s, drei meskes/vraakes, drei hemelse stemmen…… wa moet ne mins nog mier emmen.
Het was al ne gielen tijd geleen dasse as Laïs opgetreden atten. Ze kwoamen om het mee euder eigen woorden te zeggen uit een soort van wintersloap. Ze zongen giel wa schuune liekes, gekende en minder gekende. Tussen de nummerkes deur nog wa grapkes en grollen en amuuzeleut.
En iedereen at dikke spijt dattet gedoan was








